Universum

Parts of stories I’ll never write 1.0

Ik voelde het al een paar dagen aankomen. Het was alsof de hele wereld om me heen leek te verschuiven. Ik had net een lezing gehad over de sterren en hoe wij zijn ontstaan vanuit een supernova-explosie. Van wat ik ervan had begrepen; kwam het erop neer dat wij allemaal bestaan uit stukjes ster. En niet alleen wij, ook de lucht om ons heen. Het gehele ecosysteem is ontstaat door een explosie die zoveel-miljoen jaar geleden plaatsvond, waardoor wij nu in staat waren om onze longen te vullen met lucht die ons van leven voorzag. Alles wat wij zíjn, voelen en denken komt voort uit het universum. Als dat niet super bijzonder is weet ik het ook niet meer. Door deze gewaarwording zag ik plots alles helderder. Alsof het allemaal precies was zoals het moest zijn. Het leven zal komen en gaan zoals het kwam en ik was zo een klein individu in dit proces dat ik er maar gewoon het beste van moest maken. Voor mij zette dit een dikke streep onder waar ik altijd al in geloofde; dat alles met elkaar te maken heeft en dat een beweging die aan de andere kant van de wereld plaats vindt hier invloed kan hebben. Wij zijn verbonden met weefgetouwen die we het leven noemen en als iemand aan zijn touw trekt, heeft dat invloed op de mensen om diegene heen, en dat heeft invloed op degene daaromheen. Als je het zo bekijkt, kan jij in je eentje, hoe onbeduidend en klein wij als individu ook zijn, de gehele wereld veranderen.

Goed, dat had ik me dus gerealiseerd in de korte periode dat ik de lezing had gevolgd. Ik belde mijn buddy-in-herstel, die ondertussen ook een goede vriendin was geworden. ‘Ik voel het, er gaat iets veranderen.’ Zei ik tegen haar. Het was alsof ik de draden van het lot om mij heen strakker voelde worden, alsof er beweging in aantocht was. ‘Natuurlijk gaat alles veranderen, je gaat naar de andere kant van de wereld over een maand.’  Daar had ze zeker een punt. Ik stond inderdaad op het punt om naar Thailand te gaan voor mijn eerste solo backpack reis. ‘Toch voelt dit anders.’ Verzuchte ik. ‘Ik kan mijn vinger er nog niet op leggen, maar… er is een maar. Ik weet alleen nog niet wat die maar inhoud.’ Wat ik toen nog niet wist, was dat er aan de andere kant van de wereld iets was gebeurd dat invloed ging hebben op mijn dagelijkse leven. Want hij kwam thuis.